தமிழ் சினிமாவும் இலக்கியமும் ரசனையும் (2)

இலக்கியப்பிரதிகளை திரைப்படமாக்குவதில் எதிர்நோக்கப்படும் சவால்களும் சமரசங்களும்

( அண்மையில் மறைந்த எழுத்தாளரும் திரைப்பட வசனகர்த்தாவும் இயக்குநருமான மகேந்திரன் நினைவாக எழுதப்படும் குறிப்புகள்)

                                                                                                                                      முருகபூபதி

 

சரி  –   இனி   தமிழில்   பார்த்தோமென்றால்   இலக்கியப்படைப்பாளிகளாகவும் சினிமாத்துறையில்   ஈடுபட்டவர்களாகவும்   விளங்கியவர்களின் வரிசையில்   ஜெயகாந்தன்  –  தங்கர்பச்சான்   ஆகியோரை    குறிப்பிடலாம்.

ஜெயகாந்தனின்   சிறுகதைகளை   நாவல்களை  –   அவர்  பெரும்பாலும் தொடர்கதைகள்தான் –   எழுதினார்.

 

அவரது  தொடர்கதைகளான   உன்னைப்போல்   ஒருவன்  –   யாருக்காக அழுதான்  –   காவல்   தெய்வம்  –   சில நேரங்களில்   சில  மனிதர்கள்  –  ஒரு நடிகை   நாடகம்   பார்க்கிறாள்  –    ஊருக்கு   நூறுபேர்  –    புதுச்செருப்பு கடிக்கும்    என்பன    திரைப்படங்களாகின. ( முக்கிய குறிப்பு: புதுச்செருப்பு கடிக்கும் திரைக்கு வரவேயில்லை)

 

எஸ்.வி.சுப்பையா   ஜெயகாந்தனின்    பிரம்மோபதேசம்   கதையை   வாங்கி படமாக்க   முயன்று   அந்த  முயற்சியை   கைவிட்டார்.

 

பாரிசுக்குப்போ    நாவல்    நல்லதோர்    வீணையாகவும் –   மௌனம்   ஒரு பாஷை    அதே   பெயரில்   தொலைக்காட்சி    நாடகமாகவும்   வெளியாகின.

ஆரம்பத்தில்   தனது   கதைகளுக்கு   (உன்னைப்போல்   ஒருவன்  –   யாருக்காக    அழுதான் )   ஜெயகாந்தனே   திரைக்கதை   வசனம்   எழுதி   இயக்கி வெளியிட்டார்.   ஒரு   தயாரிப்பாளரிடம்   சென்றால்   அவருடன்   சமரசம் ஏற்படுவது   தவிர்க்க   முடியாது   என்று   ஆரம்பத்தில்   நினைத்த ஜெயகாந்தன்   பின்னர்   எஸ்.வி. சுப்பையா  மற்றும்   பிம்சிங்    ஆகியோரிடம் சமரசம்   செய்துகொள்ளவேண்டிய   சூழ்நிலைக்கும்   தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்.

இங்கு   ஒரு   சுவாரஸ்யமான   தகவலை    உங்களுக்குச்சொல்லமுடியும்.

 

யாருக்காக   அழுதான்   கதையை   முதலில்   படமாக்க  விரும்பியவர்  ஸ்ரீதர்.   இவரைப்பற்றி   உங்களுக்குத்தெரியும்.   நெஞ்சு   என்ற   முதல் எழுத்துக்களில்   சில   படங்கள்   எடுத்தவர்.

நெஞ்சில்   ஓர்  ஆலயம்   –  நெஞ்சம்    மறப்பதில்லை  –   நெஞ்சிருக்கும் வரை.  அத்துடன்    கல்யாணப்பரிசு  –     கொடிமலர்  –    சுமைதாங்கி  –  முதலான சோகப்படங்களையும்    தேன்நிலவு   –    காதலிக்கநேரமில்லை  –   ஊட்டிவரை உறவு   முதலான   பொழுதுபோக்கு   நகைச்சுவைச்சித்திரங்களையும் தந்தவர்.

யாருக்காக  அழுதான் ?  கதையில்   இறுதிக்காட்சியில்   திருட்டுமுழி  ஜோசப் குமுறிக்குமுறி   அழுவான்.   அத்துடன்   கதை   முடிகிறது.

அந்தக்கதையில்   அவன்   இறுதியில்   ஒரு   வாழைத்தோட்டத்தில்  ஒரு சிலுவைக்கு   முன்னால்   மண்டியிட்டு   அழுதவாறு    இறந்துவிடுவதாக அதனை   மாற்றி  படம்   எடுக்கிறேன்   என்றாராம்   ஸ்ரீதர்.

 

அதற்கு    ஜெயகாந்தன்  –    வேண்டுமானால்    படத்தின்   பெயரையும் யாருக்காக   செத்தான் ?  என்று   மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்   என்று   கோபத்துடன்   சொல்லி   திருப்பி   அனுப்பியிருக்கிறார்.   ( ஒரு இலக்கியவாதியின்   கலை   உலக   அனுபவங்கள் – நூல் – ஜெயகாந்தன்)

 

ஒரு   இலக்கியப்படைப்பினை    படமாக்கும்  பொழுது   அதன் மூலக்கதையை   எழுதியவருக்கும்  –  திரைப்படமாக்க  முனையும் இயக்குநருக்கும்   இடையில்   ரசனையில்   சமச்சீர்   இருந்தால்தான் இலக்கியப்படைப்பை   உயிர்சிதையாமல்   படத்தில்   காண்பிக்க முடியும்.

 

ஸ்டுடியோ   எல்லைக்குள்   படப்பிடிப்பு   தளத்தில்   நின்ற   கெமராவையும் நடிகர்களையும்   பசுமை   நிரம்பிய   கிராமத்துக்கு   அழைத்துச்சென்று மண்வாசனை   கமழ   படம்   எடுத்தவர்   பாரதிராஜா.   அவரது படங்களைப்பார்த்தவர்களில்   சிலர்  நீங்கள்   ஏன்  ஜெயகாந்தனின் கதைகளை     படமாக்க  முயற்சி  செய்யவில்லை ? எனக் கேட்டார்கள்.

” இலக்கிய    உலகில்   அவர்   ஒரு  சிங்கம்.  நான்  திரையுலகில்  சிங்கமாக மாறிக்கொண்டிருப்பவன்.    இரண்டு   சிங்கங்களும்   மோதமுடியாது. ”   என்று  இலக்கிய  வடிவமும்  திரை வடிவமும்   ஒத்திசைவாவதில்  நேரும் சங்கடத்தை   சாமர்த்தியமாகச் சொன்னார்.

 

தில்லானா  மோகனாம்பாள்   எழுதியவர்    கொத்தமங்கலம்   சுப்பு.  அவர் பாவமன்னிப்பு   உட்பட   சில  பழைய    படங்களில்   நடித்துமிருக்கும்   ஒரு பாடலாசிரியர் – கலைஞர்.   தில்லானா   மோகனாம்பாள்   கதை படமாக்கப்பட்டாலும்,   அதனை   தனது   வாழ்நாளில்   பார்க்காமலேயே  மனக்கசப்புடன்   மறைந்தார்   கொத்தமங்கலம்  சுப்பு  என்ற  தகவலையும்   படித்திருக்கின்றேன்.  அவரது   ராவ்பகதூர்  சிங்காரம்  என்ற கதைதான் சிவாஜி பத்மினி நடித்த தீராதவிளையாட்டுப் பிள்ளையாகியது.   அகிலனின்   வாழ்வு எங்கே   நாவல் சிவாஜி – சரோஜாதேவி நடடித்த    குலமகள்  ராதையாகியது.   ஏ.பி.நாகராஜன்   இவற்றை கதை   வசனம்   எழுதி   இயக்கினார்.

தமது    சினேகிதி    நாவலை   கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன்   சாரதா  என்ற   பெயரில்   எடுத்துவிட்டார்   என்று    அகிலன்  நீதிமன்றம்   வரையில் சென்று   போராடினார்.

 

கமல்ஹாசன்    தனது   கல்லுக்குள்  ஈரம்  நாவலைத்தான்  தழுவி  ஹேராம் எடுத்தார்   என்ற   புகரைச் சொன்னார்  அதனை    எழுதிய  ரா.சு. நல்லபெருமாள்.

தனது குருதிப்புனல் நாவலை,  இயக்குநர் ஶ்ரீதர்ராஜன் கண்சிவந்தால் மண் சிவக்கும் என்ற பெயரில் திரைப்படமாக்கி, தனது கதையின் போக்கையே மாற்றிவிட்டார் என்று மனக்குறைப்பட்டார் இந்திராபார்த்தசாரதி.

குருதிப்புனல் தஞ்சை கீழ்வெண்மணியில் நடந்த விவசாயிகள் படுகொலையை சித்திரித்த கதை.

 

மணிச்சித்திரத்தாழ்     என்று   ஒரு   படம்  மலையாளத்தில்  வெளியானது. அதனைத்தான்   தமிழில்   சந்திரமுகி   என்ற   பெயரில்   எடுத்தார்கள். மலையாளத்தில்   ஷோபனா  நடித்த  பாத்திரத்தில்    தமிழில்   ஜோதிகா நடித்தார்.    தமிழ்ப்படம்   வெற்றிகரமாக   ஓடி   வசூல்   தந்தது.   ஆனால், மூலக்கதை   எழுதிய   அந்த   கேரள   படைப்பாளிக்கு  கிடைத்த  சன்மானம் சொற்பமானது. அவரும்   ஜெயகாந்தன்   போன்று   உரத்துப்பேசியிருந்தால்  அவரது  கதை படமாகியே    இருக்காது.

தங்கர்பச்சான்   சிறுகதை எழுத்தாளர்.  அத்துடன் சிறந்த    ஒளிப்பதிவாளர் – இயக்குநர்.  தி.ஜானகிராமனின்   மோகமுள்    படத்தை   ஞான ராஜசேகரன்   எடுத்தபொழுது , அதற்கும்   அதே   ராஜ ஞானசேகரன்   எடுத்த   பாரதி  –  பெரியார்    படங்களுக்கும்  ஒளிப்பதிவாளர்   தங்கர்பச்சான்.

 

தனது    கதைகளான    சொல்ல   மறந்த கதை   –   ஒன்பது   ரூபா  நோட்டு – பள்ளிக்கூடம்    ஆகியனவற்றை   படமாக்கினார்.   அதனால்   அவருக்கு சமரசங்கள்   –  சங்கடங்கள்   இருக்கவில்லை   எனக்கருதலாம்.

இலங்கையை    எடுத்துக்கொண்டால்   எழுத்தாளர்   செங்கை   ஆழியானின் வாடைக்காற்று   காவலூர்   ராஜதுரையின்  பொன்மணி  ஆகியன திரைப்படங்களாகின.    இரண்டு   கதைகளும்   இலங்கையின்   வடபகுதியை களமாகக்கொண்டவை.   செங்கை   ஆழியான்   ஒரு   உதவி   அரசாங்க அதிபராக   சிறிது   காலம்   நெடுந்தீவில்    பணியாற்றியவர்.   அந்தத்தீவுக்கு ஒரு   பருவகாலத்தில்   பறந்து   வரும்   கூழைக்கடா பறவை   இனம்போன்று அந்தப்பிரதேசத்திற்கு    கடல்    தொழில்   நிமித்தம்   வேறு பிரதேசத்திலிருந்து வருபவர்களுக்கும்   இடையில்    தொழில்போட்டியுடன்   காதலும்   வளர்ந்தது    எனச்சித்திரித்த கதை.   ஆனால்   வாடைக்காற்று  திரைப்படமாக்கப்பட்ட   களம்   மன்னார்   பேசாலை.

 

காவலூர் ராஜதுரை   வானொலி   ஊடகவியலாளர்.   அவர்   கதைகள் குறுநாவல்கள்   எழுதியிருப்பவர்.   தமது   பொன்மணி  கதைக்கு  அவரே திரைவடிவம்   கொடுத்தார்.   இக்கதையும்   யாழ்ப்பாணத்தின்  சமூக அமைப்பை   சித்திரித்த   படம்தான்.

 

இலக்கியத்தில்   படைப்புமொழி   –   சினிமாவில்    திரைமொழி    இருக்கிறது. இரண்டும்   இணைவதில்தான்   கதையொன்று   படமாவதில் வெற்றி  தங்கியிருக்கிறது.

 

இந்தப்பதிவின் தொடக்கத்தில் சொல்லப்பட்டதுபோன்று,  எம்மெல்லோரிடமும்   கதைகள்   இருக்கின்றன.    ஆனால்,  எல்லோராலும்   அதனை   எழுத   முடியாது.   நாடகமாகவோ,     படமாகவோ தயாரிக்கமுடியாது.   ஆனால்   மற்றவர்கள்   சொல்லும்   கதைகளை   வைத்து   திரைக்கதை   வசனமும்   எழுதி   சினிமாவாக்க  ஒரு  சிலரால் முடியும்.   முடிந்திருக்கிறது.

 

உதாரணத்துக்கு   ஒன்றைச்சொல்லலாம்.   சந்தோஷ் சிவன்   பற்றி அறிந்திருப்பீர்கள்.    டெரரிஸ்ட்  –   அசோக்கா    உட்பட   சில   படங்களை எடுத்தவர்.   இலங்கை   வந்த  பொழுது   ஒரு   வீட்டுக்கு விருந்தினராகச் சென்றிருக்கிறார்.   அங்கே   சமைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த உணவுவகைகளினால்   அவற்றின்   வித்தியாசமான   சுவையினால்   அவர் ஆச்சரியமுற்று    யார்   சமைத்தது?   எனக்கேட்டாராம்.   அங்கே   இருந்த   ஒரு  ஒரு    சமையற்காரப்பெண்ணைக்  காட்டியிருக்கிறார்கள்.   வித்தியாசமான   ருசியுள்ள   உணவை   சமைத்திருந்த   அந்தப்பெண்ணிடம்    சந்தோஷ் சிவன்    பேச்சுக்கொடுத்துள்ளார்.   அந்தப்பெண்   ஒரு    அகதி.  அவளிடம்    மேலும்   உரையாடி   ஒரு   கதையையே   உருவாக்கிவிட்டார்    சந்தோஷ்சிவன்.   அதற்கு   திரைவடிவமும்   தந்துவிட்டார்.   படத்தின்   பெயர்   இனம்.   இந்தப்படம்    ஆங்கிலத்திலும்   வெளியாகவிருக்கிறது.

குறிப்பிட்ட    பெண்   ஒரு   கதை சொல்லி   மாத்திரம்தான்.   இலக்கியப்பிரதி எழுதும்   படைப்பாளி   அல்ல.

 

மகேந்திரனின்    நெஞ்சத்தைக்கிள்ளாதே   சுஹாசினியின்   முதல்   படம். அவர்   அசோக்குமார்   என்ற   ஒளிப்பதிவாளரிடம்   பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டிருந்த    திரைப்படத்துறை   மாணவி.   அவர்   திரையில் நடிக்கவராமல்    விட்டிருந்தால்   ஒரு   சிறந்த   கெமராவுமனாகத்தான் வந்திருப்பார்.

 

நெஞ்சத்தை   கிள்ளாதே   கதை   எவ்வாறு   உருவானது   என்று   சினிமாவும் நானும்    என்ற   தமது   நூலில்   விபரிக்கிறார்   மகேந்திரன்.   ஏதோ   ஒரு கதையை   வைத்துக்கொண்டு   புதுமுகநாயகியைத் தேடி   பம்பாய்க்கு சென்ற  வேளையில்   ஒரு   ஹோட்டலில்   தயாரிப்பு   நிருவாகியுடன் தங்கியிருந்திருக்கிறார்.

காலையில்    எழுந்து   யன்னல்   ஊடாக   வெளியே   கடற்கரையை பார்த்திருக்கிறார்.   ஒரு   யுவதி   தேகப்பயிற்சிக்காக ஓடிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்.   அவளது   ஓட்டம்தான்   அவருக்கு மின்னலாக    பதிந்திருக்கிறது.    அந்த    ஓட்டத்தின்   பின்னால்   ஒரு பெண்ணுக்குரிய   வாழ்வியல்   ஓட்டங்களை   மனதில்   கதையாக எழுதத்தொடங்கியிருக்கிறார்.

 

நெஞ்சத்தை  கிள்ளாதே  படத்தை  முடிந்தால்  மீண்டும்  ஒரு  முறை பாருங்கள்.

யாரோ   முன்பின்  தெரியாத   ஒரு   யுவதியின்   காலைநேர ஓட்டப்பயிற்சிதான்  அவருக்குரிய   திரைப்படத்தின்   கதையாகியிருக்கிறது.

படம்   வெற்றிபெற்றது.   அந்த   யுவதிக்கு   அதெல்லாம்   தெரியாதுதான். அவளுக்குரிய   ரோயல்டியும்    இல்லைத்தான்.

 

ஆனால், ஏ.ஆர் .ரஹ்மானுக்கு       ஒஸ்கார் விருதும்    பெற்றுக்கொடுத்து   பல விருதுகளையும்  பெற்ற   Slumdog   Millionaire  (2008)                படத்தில்    காண்பிக்கப்பட்ட   அந்த   சேரிப்புறத்துக்கும்   அதில்   நடித்த சிறுவர்களுக்கும்    அந்தப்படத்தினால்  மறுவாழ்வு   கிடைத்தது.

 

எத்தனையோ   படங்கள்   எடுத்திருந்தும்   (கோகிலா  –   அழியாத  கோலங்கள்-  மூன்றாம்   பிறை  –  நீங்கள்   கேட்டவை –    சதிலீலாவதி  –  மறுபடியும் – இரட்டை வால்    குருவி  –   ஜூலி கணபதி  –  மூடுபனி –  வண்ண   வண்ண பூக்கள்)    தனக்கு   மிகவும்   பிடித்தமான   படங்கள்   மூன்றே   மூன்றுதான் எனச்சொல்லியிருக்கிறார்   பாலுமகேந்திரா.

 

அவை:   வீடு  –     சந்தியாராகம்  –   தலைமுறைகள்.

 

தனது    படங்களில்   பாடல்காட்சிகளை   விரும்பாத   பாலுமகேந்திரா தயாரிப்பாளர்களுடன்   சமரசம்   செய்துகொள்ள   நேரிட்டத்தையும் கவலையுடன்தான்   சொல்லிவிட்டுப்போயிருக்கிறார்.

படைப்பு   மொழி – திரைமொழி  பற்றி  அவர்   இப்படிச்சொல்கிறார்:

சினிமாவும்   ஒரு  மொழி.  ஓவியம்  போல  –   சிற்பம் போல— ஒவ்வொரு படைப்பிற்கும்    உருவம் – உள்ளடக்கம்   இருக்கிறது.   சினிமா   மொழியில் அதனைச்சொல்கிறேன். எழுத்தில்   வந்த   ஒரு   கதையை   சினிமாவுக்குக்   கொண்டு போகும்  போது   ஏற்படுபவற்றைப் பார்ப்போம்.  எழுத்தாளனுடைய   மிகப்பெரிய   பலம்  ஒரு  விஷயத்தை   எடுத்துச்சொல்கிற   விதம்.   அவனுடைய தனித்தன்மை.   அவனுடைய    சொல்லாண்மை.   தமிழ் பலம்.   அவனுடைய படைப்பை   சினிமாவுக்கு   கொண்டு போகும்போது   அவனுடைய   பலமாகக் கருதக்கூடிய   ஆளுமை – சொற்தேர்வு – சொற்   சிக்கனம்.  ஒரு   வாக்கியத்தை அமைக்கும்   விதம்  –  லாவகம்    போன்றவற்றையெல்லாம் ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு   கதையில்   சொல்லப்பட்டிருக்கும்   விஷயத்தை சினிமா   என்ற   எனது   மொழி  மூலம்    சொல்லப்போகிறேன். எழுத்தாளனுடைய   பலம்   என்று    சொல்லப்படுபவை   சினிமாவுக்குத் தேவை   இல்லை.   எனவேதான்   இலக்கிய  உன்னதங்கள்  என்று சொல்லப்பட்ட   சிறுகதைகள்   சினிமாவுக்கு  உகந்தவை  அல்ல.

 

கோபி  செட்டி  பாளையத்தில்   ஒரு  கிராமத்தில்  காதலிப்பார்கள்  பிறகு சுவிட்சர்லாந்தில்   நியூசிலாந்தில்   கனடா   அமெரிக்க   அவுஸ்திரேலியாவில் பின்னணியில்   பல   பெண்களும்  ஆண்களும்   ஆட  தங்கள்   காதலை உரசி   உரசி   வெளிப்படுத்துவார்கள். இந்த   நிலை  வேண்டாம்   என்று  குரல் கொடுத்தார்    பிலிம்ரோலில்   படம்  எடுத்துவந்த  பாலுமகேந்திரா.

 

அவர்    இறுதியாக   நடித்து   இயக்கிய  படம்  தலைமுறைகள்.  பிலிம் சுருள்கள்   தயாரிக்கும்   கோடெக்  நிறுவனம்   முற்றாக   மூடப்பட்ட  பின்னர்  சில   வருடங்கள்   கழித்து  டிஜிட்டல்  முறை  ஒளிப்பதிவைக்கற்றுவிட்டு அவர்   எடுத்த   படம் தலைமுறைகள்.

 

அதனை  அவர்    தமது  வாழ்வின்    இறுதிப்பகுதியில் தமிழ்த்திரையுலகத்திற்கு   சமர்ப்பணம்   செய்துள்ளார்  என்றுதான் கருதவேண்டும்.

 

மகேந்திரன் இலக்கியப்படைப்பாளிகளின் கதைகளை படமாக்கியபோது அதற்கான மூல வடிவத்தையே முற்றாக மாற்றியவர். புதுமைப்பித்தனின்  சிற்றன்னையை அவர் உதிரிப்பூக்கள் படமாக மாற்றியபோது – மூலக்கதைக்கும் திரைப்படத்திற்குமிடையே பாரிய வேறுபாடு இருந்தது. அதனால் இலக்கிவாதிகள் மற்றும் புதுமைப்பித்தனின் தீவிர வாசகர்களின் கோபத்திற்கும் ஆளானார்.

 

உமாசந்திரனின் கல்லுக்குள் ஈரம்  தொடர்கதை மகேந்திரானல் படமாக்கப்பட்டபோதும் மூலக்கதையிலிருந்து மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தார்.

மூலக்கதையின் வடிவம் வேறு திரை வடிவம் வேறு என்பதுதான் மகேந்திரனின் வாதம், அதற்கு அகிலனின் பாவை விளக்கு படமாகி தோல்விகண்டதை சொல்கிறார்.

 

இச்சந்தர்ப்பத்தில், இலங்கையில் பிரபல்யமான சிங்கள் நாவல்கள் கம்பெரலிய, மடோல் தூவ, யுகாந்தய ( மார்டின் விக்கிரமசிங்க ) அக்கர பஹா ( மடவள எஸ் ரத்நாயக்க)  கொளு ஹதவத்த ( கருணாசேன ஜயலத் ) முதலானவற்றின் மூலம் சிதையாமலேயே அவற்றை அதே பெயரில் திரைப்படமாக இயக்கி வெற்றியும் கண்டு தேசிய – சர்வதேச விருதுகளையும் பாராட்டுக்களையும் பெற்ற  (அமரர்) லெஸ்டர் ஜேம்ஸ் பீரிஸ் குறித்து, தமிழக திரையுலம் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

 

திரைப்படங்கள்   நமக்குள்   உருவாக்கும்   கனவுகள்    மிக அந்தரங்கமானவை.   அது  நம்   கூடவே   வளர்ந்துகொண்டேயிருக்கிறது. சிலநேரங்கள்   அந்தக்கனவுகள்   பகிரங்கமாகின்றன.   பல  நேரம்  அப்படியே மனதினுள்   மூழ்கிப்போய்விடுகின்றன.   ஒவ்வொருவர்  வாழ்விலும் ஏதாவது   ஒரு  சினிமா   மறக்க  முடியாத  நினைவு  ஒன்றின்   பகுதியாகி இருக்கிறது.  –  என்ற   தமிழக   எழுத்தாளர்    எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் ( இவரும் படைப்பிலக்கியவாதி ரஜனியின் “பாபா”  உட்பட பல படங்களுக்கு வசனம் எழுதியவர்)    கூற்றுடன்   இந்தப் பதிவை     தற்போதைக்கு   நிறைவு செய்கின்றேன்.

 

—0—

letchumananm@gmail.com

 

 

Share:

Author: theneeweb