புதுவை கடந்து போன கவிஞன் – கருணாகரன்

புலிகளின் கலை பண்பாட்டுத்துறைக்குப் பொறுப்பாக இருந்தவர் கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை. புதுவை, கவிஞர் மட்டுமல்ல நல்லதொரு சிற்பக் கலைஞரும் கூட. அவர் செய்த தேர்கள் சிலாபம் – முன்னேஸ்வரம், நயினாதீவு, புங்குடுதீவு போன்ற இடங்களில் உள்ள கோயில்களில் ஓடுகின்றன. மரபு ரீதியாக மரச் சிற்பங்களைச் செய்யும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், சிறிய வயதிலேயே இந்தவகைச் சிற்பங்களைச் செய்வதில் தேர்ச்சியடைந்திருந்தார் புதுவை. இதற்கப்பால் அவர் எல்லோரையும் கவர்ந்திழுக்கும் பேச்சாளரும்.

நண்பர்களோடு பேசும்போதும் சரி, அரங்கிலே – மேடையிலே பேசும்போதும் சரி பேச்சைக் கலையாக வெளிப்படுத்தத் தெரிந்த கலைஞர். அவர் பேசும்போது அதில் வெளிப்படும் தொனியே ஆட்களைக் கட்டிப்போட்டுவிடக் கூடியது. கரகரத்துத் தடித்த குரலையும் மீறியது அதன் ஈர்ப்பு. ஏற்றி இறக்கிப்பேசி நகைச்சுவையையும் கலந்து பின்னி வெளுத்து விடுவார். இதனால் இலக்கியமோ அரசியலோ எதுவாக இருந்தாலும் அதைச் சுவையாகப் பார்வையாளரிடத்திலே பகிர்வதில் வல்லவராக இருந்தார்.

பேசும்பொழுது அவர் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்ற முறையை ஆர்வம் குறையாமற் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம். உடல் மொழியும் பேசும் தொனியும் ஒன்றிலொன்றாகக் கலந்து நாடகக்காட்சியொன்று நிகழ்வதைப்போலிருக்கும். அப்படிச் சிறப்பாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பார். தமிழ்நாட்டிலிருந்திருந்தால் திண்டுக்கல் லியோனி, சாலமன் பாப்பையா, ராஜா, கு.ஞானசம்மந்தன்  போன்றவர்களெல்லாம் புதுவையின் தலைமையில்தான் பேச்சுத்திருவிழா, கதைப்போம் பேசுவோம், பட்டிமன்றம், வழக்காடு மன்றம் போன்ற நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.

அப்படித்தான் புதுவை கவிதை வாசிக்கும்போதும். நேரிலே நின்று கேட்டவர்களுக்குத் தெரியும் அதனுடைய அழகும் அருமையும். கேட்பவர்கள் அதனோடு கரைந்து கலந்து கொள்ளக் கூடிய அளவுக்கு அத்தனை உணர்வுபூர்வமாக வெளிப்படுத்துவார். அதற்கேற்ற வடிவத்திலேயே அவருடைய கவிதைகளிருக்கும். இதனால்தான் புதுவையின் கவிதைகள் பொதுவுடமை அரங்குகளிலும் உச்சத்திலிருந்தன. தமிழ்த்தேசிய – போராட்ட அரங்குகளிலும் உச்சத்திலிருந்தன.

“நேற்றுநாம்பேசாவூமை
நோயர்கள், ஆனாலின்று
காற்றைப்போற் கிளர்ந்தெழுந்து
காரியம் முடிக்க வல்ல
கூற்றுவர், சுரண்டி வாழும்
கும்பலை அரைத்துத் தின்னும்
மாற்றத்தை விரும்பி வந்த
மாபெரும் உழைப்பாளர்கள்…..”

இது பொதுவுடமைக்காலக் கவிதை.

“மான்சுட்டால்அன்றி
மரை சுட்டால், மயில் சுட்டால்
ஏன் என்று கேட்க இந்நாட்டில் சட்டமுண்டு
மாடடித்தல் கூட, மறைவான ஓரிடத்தில்
சாகடிக்க வேண்டுமெனச்
சட்டத்தில் இடமுண்டு.
கொக்குச் சுடுதல் குற்றம்
பயிரழித்து
திக்கெட்டும் நடந்து திரிகின்றன ஆனையினை
சுட்டால் அது குற்றம்
‘சுதந்திர பூமியிலே’
சட்டம் இதற்கெல்லாம் தண்டிக்கும்;
தண்டிக்க வேண்டியதே..
நாய்பிடிக்கக் கூட நகரசபைக் காரர்கள்
நீபிடிக்கலாமென்று நியமனங்கள் செய்துள்ளார்
மானுக்கு, மாட்டுக்கு
மரையோடு, மயிலுக்கு
ஆனைக்குக் கூட அனுதாபப்படும் நாட்டில்
மனித உயிர் மட்டும் மலிவு
மிக மலிவு.

கேட்கவொருநாதி
கிளர்ந்தெழும்ப ஒரு கூட்டம்
மீட்க வொரு இயக்கம்
மூச்சுவிட ஒரு கவிஞன்
கட்டாயம் தேவை, இது
காலத்தின் குரலாகும்…”

 

இது தமிழ்த்தேசியப் போராட்டக் கவிதை.

அரசியற் கவிதையில் – அரங்கக் கவிதையில் – புதுவை பெரிய வெற்றியாளரே. அவர் காலத்தில் அரங்கிலே கவிதையாடிய சில்லையூர் செல்வராஜன், முருகையன், சுபத்திரன், சுவே போன்றோருக்கு நிகராக அன்றைய இளைஞர் புதுவையும் இருந்தார்.

புதுவை கவிதையை வாசிக்கும் முறையும் அதைப் பார்வையாளர்களிடத்திலே கலந்து விடும் விதமும் அவருக்குப் பெரும் புகழைப் பெற்றுத் தந்திருந்தது. ஒரு காலம் புதுவையின் கவிதையைக் கேட்பதற்காகப் பத்து, இருபது மைல்களுக்கப்பாலிருந்து சைக்கிள் மிதித்துக் கூடப் பயணித்தவர்களுண்டு. அந்தளவுக்கு அவருடைய அரங்கக் கவிதைகளுக்குத் தனியான ரசிகர் கூட்டமே இருந்தது. பிறகொருபோது அவருடைய கவிதை வாசிப்பில் ஒரு ஒலிப்பேழை இந்தியாவிலிருந்து தயாரித்து வெளியிடப்பட்டது.

இதைப்போல புதுவை இருக்குமிடமெல்லாம் பெரும்கொண்டாட்டமாகவே இருக்கும். பகிடியும் பம்பலுமாகக் கலகலத்துக் கொண்டிருப்பார். அந்தப் பகடி ஒன்றும் கேட்டுச் சிரிப்பதற்கானவை மட்டுல்ல. ஒரு வகையில் அது அவருடைய ஆயுதம். கவிதையை தனக்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த விளைந்ததைப்போலவே பகடிகளையும் அவர் ஆயுதமாக்கியிருந்தார். கவிதைகளில் எதிர்த்தரப்பை, அதிகாரத்தை, ஒடுக்குவோரைச் சாடினால், எதிர்த்தால், விமர்சித்தால் பகடியில் தான்சார்ந்த தரப்பை, கட்சியை அல்லது அமைப்பை விமர்சனம் செய்தார். கிண்டலடித்தார். ஆனால் இதை அவர் உள் விமர்சனமாகவே செய்தார். இதனால் அவருடைய பகடிகள் எப்போதும் இன்னொரு வகையில் இன்னொரு அதிகாரத்தைக் கேலிப்படுத்துவதாக, கிண்டலடிப்பதாக, பேசமுடியாத, பேசத்தயங்குகிற உண்மைகளைப் பேசத் துடிப்பவையாக இருக்கும். இதற்காகவே அவரைச் சுற்றிக் கொள்ளும் ஒரு கூட்டம். அது அவர்கள் பேசமுடியாதிருக்கிற உண்மைகளைத் திறந்து பேசுவதற்கு ஒரு ஆளிருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு. எதிர்பார்ப்பின் ருசி.

புதுவையின் இந்தக் குணவியல்பை அவரோடு பழங்கியவர்களும் நண்பர்களும் நன்றாக அறிவர். இதுதான் புதுவையோடு பலரை நெருக்கமாக்கியது. அவருக்கு எல்லா நிலையிலுள்ளவர்களும் எல்லா வயதினரும் நண்பர்களாக இருந்தனர். அதேயளவுக்கு அவரை முகம் கொள்ள முடியாதவர்களுமிருந்தனர்.

நானறிந்த வரையில் துக்கம், சோர்வு, அயர்ச்சி என்பதெல்லாம் அவரை நெருங்க முடியாது. எப்போதும் உற்சாகமாகவே இருப்பார். இரண்டு பேர் சந்தித்தால் போதும். அந்த இடத்தை மகிழ்களமாக்கி விடுவார். ஆனாலும் அவரைக் கரும்புகை மூட்டம்போலப் பல தடவை துயரம் சூழ்ந்ததுண்டு. சோர்வு மூடப்பார்த்தது. அப்போதெல்லாம் பாரதி சொல்வதைப்போல “வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ” என்று எழுந்தே நின்றிருக்கிறார். இதுதான் புதுவையின் பலமும் அடையாளமும்.

இந்த மாதிரியான விசயங்கள்தான் புதுவை மீது ஈடுபாடு ஏற்படுவதற்கு அன்ரன் பாலசிங்கத்துக்குக் காரணமாகின. முதலாவது காரணம், புதுவையின் பம்பலும் பகிடியுமான பேச்சிலுள்ள கூரான உள் விமர்சனங்கள். இந்தப் பகிடியிலும் பம்பலிலும் இயக்கத்தைப்பற்றிய விமர்சனங்களை மெல்லச் செய்து விடுவார் புதுவை. அப்படியே இயக்கப் பொறுப்பாளர்களைப் பற்றியும்.

இரண்டாவது புதுவை வெற்றிலை போடும் லாவகம். இயக்கத்திலேயே அவருக்கு மட்டும்தான் வெற்றிலை போடுவதற்கான சிறப்பு அனுமதியிருந்தது. அவருடைய கவிதைகளைப்போல அதையும் ஒரு கலையாகவே செய்வார் புதுவை. முதலில் வெற்றிலையை எடுத்து அதன் நுனியையும் காம்பையும் கிள்ளிச் சீராக்குவார். பிறகு பாக்குச் சீவலை எடுத்துத் துப்புரவாக்கி உள்ளங்கையில் அதைத் தொகுத்துக் கொள்வார். அப்படித் தொகுத்த சீவலை ஒரு பந்தை எறிவதைப்போல வாயிலே போட்டுக் கொள்வார். (ஒரு காலம் சிகரட்டை இந்த மாதிரித்தான் ரஜனிகாந் எறிந்து விளையாடினார்). பாக்கினை மென்றபடியே கையிலிருக்கும் வெற்றிலையில் அதன் நரம்புகள் ஒவ்வொன்றும் சில்லிடும் அளவுக்கு சுண்ணாம்பை கழிம்பு தடவுவதைப்போல லாவகமாகத் தடவுவார். சுண்ணாம்பேற்றிய வெற்றிலையைப் பக்குவமாக மடித்து வாயிலே சொருகிக் கொண்டு பேசத் தொடங்குவார். பேச்சு உச்சத்திற்குச்செல்லும்போது வெற்றிலைச் சிவப்பில் புதுவையின் முகம் மேலும் சிவந்து பொலியும்.

இதையெல்லாம் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் பாலசிங்கம். பாலசிங்கம் வெற்றிலைக்கு நேர்மாறான ஆள். அவர் புல்லாங்குழல்காரன்.

இதற்கப்பால் புதுவையின் சமூக விமர்சனம் பாலசிங்கத்துக்கு விருப்பமான ஒன்று. தன்னுடைய மனசில் படுவதையெல்லாம் அப்படியே வெளிப்படுத்தி விடுவார் என்பதால் சமூக நிலை என்ன? சமூகத்தின் உணர்நிலை என்ன என்று அறிவதற்கான வாசலாகப் புதுவையை பாலசிங்கம் கருதினார். புதுவையினுடைய இந்த மாதிரியான இயல்புகளால் அவருக்குச் சில சந்தர்பங்களில் நெருக்கடிகள் ஏற்பட்டதுமுண்டு. விளக்கம் குறைந்தவர்கள் குறைப்புரிதலோடு புதுவையைத் தவறாக விளங்கினார்கள். அவர் போராட்டத்தை விமர்சிக்கிறார். சமூகத்தை விமர்சிக்கிறார். இயக்கத்தைக் குறைகூறுகிறார் என்றெல்லாம் கருதினார்கள். என்றாலும் தன்னுடைய இயல்பை அவர் ஒரு போதும் மாற்றிக் கொண்டதுமில்லை. கதையைக் குறைத்துக் கொண்டதுமில்லை. இதேவேளை புதுவைக்குப் பல சந்தர்ப்பங்களிலும் பாலசிங்கம் ஊக்கமாகவும் கவசமாகவுமிருந்திருக்கிறார்.

புதுவை அறியப்பட்ட பெருங்கவிஞராக இருந்தாலும் அவருடைய கவிதைகளைக் குறித்து பாலசிங்கம் அதிகமாகப் பேசியதில்லை. ஆனால் அவருடைய பாடல்களை விரும்பிக் கேட்பார். எழுச்சிப்பாடல்களில் புதுவை அப்பொழுது கொடி கட்டிப்பறந்தார். அந்தப் பாடல்களை ரசித்துக் கூறுவார் பாலசிங்கம். புதுவை மீதான பிடிப்புக்கு அவையும் ஒரு காரணம்.

ஆனால், பிரபாகரனுக்குப் புதுவையின் கவிதைகளில் பெரிய ஈர்ப்புண்டு. புதுவையைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவருடைய கவிதைகளைப்பற்றிப் பேசாமல் விட்டதில்லை அவர். இயக்கத்தைப்பற்றி புதுவை கிண்டலடிக்கிறார், மெல்லிதாக விமர்சிக்கிறார் என்பதெல்லாம் பிரபாகரனுக்கும் தெரியும். ஆனாலும் அதையெல்லாம் அவர் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டதில்லை. அதற்கும் மேலாகப் புதுவையின் கவிதைகளின் மீதும் பாடல்களின் மீதும் பிரபாரகனுக்குப்பிடிப்பும் மதிப்புமிருந்தது. அது புதுவை புலிகளுடன் இணைவதற்கு முன்பே பிரபாகரனுக்கு ஏற்பட்டது. இதைப் பிரபாகரனே பல சந்தர்ப்பங்களில் சொல்லியிருக்கிறார்.

புதுவையின் அரங்கக் கவிதையைக் கேட்பதற்காக ஒரு தடவை தான் பல சிரமங்களின் மத்தியில் பயணம் செய்து சென்றதாக. அது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த கவியரங்காக இருக்க வேணும். அப்பொழுது சீன சார்புக் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பாக இருந்தார் புதுவை. புதுவையின் கவிதை வாசிப்பை அரங்கில் பார்த்த பிரபாகரன் நினைத்தாராம், தன்னுடைய இயக்கத்திற்கு இந்த மாதிரி ஒரு கவிஞன் கட்டாயம் தேவை என்று. ஏழெட்டு வருசத்துக்குள் புதுவையே புலிகள் இயக்கத்தில் – பிரபாகரனோடு – இணைந்து விட்டார்.

பின்னாட்களில் தாக்குல்கள் ஏதாவது வெற்றியாக நடந்தால் உடனே புதுவைக்குச் சேதி போகும். அந்த வெற்றியைப் பதிவாக்கவும் கொண்டாடவும் எனப் பாடல்களை உருவாக்குங்கள். அப்பொழுதான் போராளிகளுக்கும் சனங்களுக்கும் உற்சாகமாக இருக்கும் என.

அதை வைத்து சில நாட்களில் ஒரு இசைப்பேழையை உருவாக்கி வெளியிட்டு விடுவார் புதுவை. இப்படிக் கலை, பண்பாட்டுக்கழகம் பல இசைப்பாடல் ஒலிப்பேழைகளையும் இறுவெட்டுக்களையும் வெளியிட்டது. எல்லாவற்றையும் புதுவையே பொறுப்பாக நின்று செய்வார். இந்தப் பணிகளுக்காகக் கூடுகின்ற போராளிகளும் கலைஞர்களும் புதுவையின் அங்கதப் பேச்சுக்களைக் கேட்டு வயிறு குலுங்கச் சிரிப்பார்கள். அவர்களுக்கும் புதுவை வைக்கும் விமர்சனங்களில் உள்ளுரப் பெரிய ஈர்ப்புண்டு.

பாலசிங்கத்தின் வாசிப்பும் இலக்கிய ஈடுபாடும் வேறானது. அவருடைய முதல் தெரிவு தத்துவம். அவர் மேற்படிப்புப் படித்ததும் தத்துவத்தில்தான். இதனால் ஹெகல், மாக்ஸ், நீட்ஸே, ஃபூக்கோ, தெரிதா, அல்தூசர் என்று நீண்ட வரிசையில் நோம் சோம்ஸ்கி வரை அத்தனைபேரையும் வாசித்திருக்கிறார். இவர்களுடைய உலகியல், பிரபஞ்சவியல், சமூகவியல், உளவியல் அடிப்படைகளை மையப்படுத்தி “வெளிச்சம்” இதழில் ஒரு தொடரை எழுதினார் பாலசிங்கம். அவர் திட்டமிட்டவாறு அந்தத் தொடரை முழுதாக எழுத முடியவில்லை. எழுதிய தொடர் கட்டுரைகள் பின்னர் “விடுதலை” என்ற பேரில் ஒரு புத்தகமாக வெளியாகியுள்ளது.

இலக்கியத்தில் தமிழில் உள்ள எழுத்தாளர்களை விட ஆங்கிலத்திலேயே கூடுதலாக வாசித்தார். அவருடைய புத்தகச் சேகரிப்புகளும் அந்த வகையிலேயே இருந்தது. தமிழில் சுந்தர ராமசாமி, எஸ்.பொ, புதுமைப்பித்தன் ஆகியோரில் ஈடுபாடுண்டு. கவிதைகளில் பிரமிள் என்ற தருமு சிவராமின் கவிதைப் போக்கிலே ஆர்வம். பிரமிளுடைய கவிதைகளைப் பற்றி பாலசிங்கம் தனியாகவே எழுதியிருக்கிறார். பாலசிங்கம் தம்பதியினரும் பிரமிளும் ஒரு காலம் (1980 களின் முற்பகுதியில்) நெருக்கமாகப் பழகிச் செயற்பட்டுள்ளனர். அப்பொழுது பிரமிள் புலிகளுக்காகச் சில மொழிபெயர்ப்புகளையும் செய்திருக்கிறார். அந்த நாட்களில் பிரபாகரனின் விருப்பத்திற்கமைய “தமிழீழத் தேசிய கீதம்” என்று ஒரு கவிதையை – பாடலை – யும் எழுதியிருந்தார் பிரமிள்.

கடலலைஅதிர்வினில்
விடுதலை உறும
தமிழீ ழத்தாய் எழுக – அன்னை
உருவொடு உயிரும்
அருளொடு வீரம்
செல்வமு மாக வெல்க

 

(வேறு)

வன்னியாழ் கோணைபுத்
தளம்மட்டு நகரொடு
மன்னார்அம் பாறையும் நிமிர -அதிரும்
முத்திசைக் கடல்நடு
நெற்றியாய் ஒளிர்வது
கற்றவர் நிறையுமிந் நாடு

வர்க்கவர்ணங்களைச்
சிந்தைசெய் திறனால்
வென்றது நம்தமிழ் ஈழம் -கண்கள்
எத்திசை நோக்கினும்
எம்மவர் மானுடம்
முற்றிலும் ஓர்குலம் ஆகும்.

என.

பிரமிளை “மெட்டபிஸிக்கல் பொயட்” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் பாலசிங்கம். தமிழில் மிகச் சிறப்பான மீபொருண்மையியல் கவிதைகளை எழுதியவர் பிரமிள் என்பது பாலசிங்கத்தின் கருத்து. இதை அடிக்கடி சொல்வார் பாலசிங்கம். 1997 ஜனவரியில் பிரமிள் இறந்தபோது அந்தத் தகவலைப் பாலசிங்கத்திடம் சொன்னேன். ஒரு கணம் அப்படியே உறைந்துபோய் அமைதியாக இருந்தார். அடேலும் பிரமிளின் இழப்பை அறிந்து பெருந்துக்கமடைந்தார். பிறகு எழுந்து சென்று பிரமிளின் கண்ணாடியுள்ளிருந்து, மேல் நோக்கிய பயணம் என்ற இரண்டு புத்தகங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்து அவற்றைச் சில கணநேரம் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தொடர்ந்து சென்னையில் பிரமிளோடு பழகிய நாட்களை நினைவு கொண்டு பேசினார். பிரமிளின் பிடிவாதங்கள், அவருடைய கட்டற்ற தன்மை, எண் சோதிடத்திலிருந்த அதீத நம்பிக்கை, திருகோணமலை மீதான ஈடுபாடு, சிங்கள மேலாதிக்கவாதத்திலிருந்த கோபம், தனித்த வாழ்க்கை எனப் பலவற்றைப்பற்றியும் சொன்னார். லங்காபுரி ராஜா, ஸ்ரீலங்காவின் தேசியத் தற்கொலை ஆகிய இரண்டு புத்தகங்களும் இலங்கைப்பிரச்சினை பற்றிப் பிரமிளுக்கிருந்த அக்கறையையும் புரிதலையும் சொல்வன என்று குறிப்பிட்டார். “இதையெல்லாம் வெளிச்சத்துக்கு எழுதுங்களன்” என்று கேட்டேன்.

“எழுதலாம்” என்றார். வெளிச்சத்தின் 50 ஆவது இதழில் “மேல் நோக்கிய பயணி” என்ற பேரிலே பிரமிளின் நினைவுகளோடு அவருக்கான அஞ்சலியையும் சேர்த்து எழுதினார் பாலசிங்கம். பிரமிளின் கவிதைகளின் மீது பாலசிங்கத்துக்குள்ள பிடிப்பைப்பற்றிப் புதுவையும் அறிந்திருந்தார். ஆனால், அதைக்குறித்து இருவரும் பேசியதாகத் தெரியவில்லை. பிரமிளின் மீது எனக்கிருந்த ஈடுபாட்டை அறிந்ததினால் என்னுடன் அவரைப்பற்றிக் கூடுதலாகப் பேசியிருக்கிறார். நோய் காரணமாக வன்னியை விட்டு பாலசிங்கமும் அடேலும் வெளியேறியபோது தன்னிடமிருந்த புத்தகங்களை எல்லாம் தனக்குப் பிரியமானவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தார் பாலசிங்கம். எனக்குப் பிரமிளின் புத்தகங்களைத் தந்தார்.

புதுவையின் கவிதையைக் குறித்து பாலசிங்கத்தின் மதிப்பீடு என்ன என்று தெரியாது. அவற்றை எந்த மாதிரிப் பார்த்தார் என்றும் புரியவில்லை. ஆனால் புதுவை ஒரு மக்கள் கவிஞர் என்ற எண்ணம் எப்போதும் பாலசிங்கத்திடமிருந்தது. அதை அவர் வெளிப்படையாகவே சொல்லியுமிருக்கிறார். “அரசியல் போராட்டத்தின்போது பங்களிக்கும் கவிஞர்கள் உலகெங்கும் இருந்திருக்கினம். அந்தப் பண்பாட்டைச் சேர்ந்தவர்தான் புதுவையர்” என்று.

ஈடுபாடுகளால் வேறுவேறாக இருந்தாலும் உள்ளுணர்வினால் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகியிருந்த இரண்டு ஆளுமைகள் பாலசிங்கமும் புதுவை இரத்தினதுரையும். ஒருவரை ஒருவர் இடையீடு செய்து வாழ்ந்த காலம் ஒன்று இருவருக்குமிருந்தது. அதன் நிழற்தடங்கள் இருவருடைய பதிவுகளிலும் உண்டு. அவற்றைக் கண்டுணரக் கூடியவர்கள் வரும்போது புதிய வெளிச்சம் கிடைக்கும்.

# எதிரொலி – ஜூலை 2019 (அவுஸ்ரேலியா)

Share:

Author: theneeweb